نه تو می مانی و نه اندوه ونه هیچ یک از مردم این

 

 آبادی.به حباب نگران لب یک رود قسم،وبه کوتاهی آن

 

 لحظه ی شادی که گذشت،غصه هم می گذرد،آنچنانی

 

 که فقط خاطره ای خواهد ماند،لحظه ها عریانند، به تن

 

 لحظه ی خود،جامه ی اندوه مپوشان هرگز

 

سهراب سپهری