Bir Bulut Ağlıyordu

Hüzünlüydüm

Bitmeyen bir dert taşıyan yüreğimle

Doğacak olan güneşi bekliyordum o tepenin üzerinde

Senelerin ağırlığı binerken çökmüş omuzlarıma

Muhtaçtım çöllerin o ıssız sonsuzluğuna

Kırdaki çiçekler gibi zenginlik varken çevremde

Sonsuz bir yalnızlık çekiyordum çaresiz yüreğimde

Yoktu bir başkası çevrem ne kadar dolarsa dolsun

İstiyordum sadece o, yalnızca o benim olsun

O farklıydı, o candı, güneşti benim için

Tek çareydi soğumuş kalbimi ısıtmak için

O ateşti, yakacaktı beni, bilecektim

Ben pervaneydim. Gerekirse yolunda ölecektim

Olmadı, yapamadım kalbimin isteğini

Acım kalbimi dağlıyordu

İlerde;

Doğmak üzere olan kızılla kaplı şafakta

Bir bulut ağlıyordu.